" انسانم آرزوست "

یقظه اولین مرحله است؟

ensanamarezoost — Tue, 20 Oct 2009 14:00:18 GMT

آیا بیداری کلید و سوییچ است ،مانند "اورشارژ" !که فکر کنی باید منظر باشی که روزی با زدنش بیدار شوی و دگرگون !

نه نیست ،

فکر کردم به اشتباهاتم و با او صادقانه ، عمیق ترین حفره های سیاه درونم و اینکه ناتوانم از اینکه تغییرشان دهم را با او در میان گذاشتم و از او خواستم که یاریم دهد به دیدنشان و با او در میان گذاشتنشان .

فکرکردم به هر آنچه او به من داده بود که با خراب کردنشان ، احساسشان نمی کردم و با تعجب به خود می نگریستم و می گفتم مگر چیزی هم دارم که متشکر باشم !

فکر کنم قبل از بیداری به این دو کار باید مشغول باشم با کسی که رازدار و مهربان تر از هر آنچه که فکر کنی با ماست.

فکر میکنم باید هر از چند یکبار پشت سر هم باید نگاه کرد !

ensanamarezoost — Tue, 20 Oct 2009 13:49:46 GMT

نگاه به آنچه بر جای نگذاشته ای که باعث امیدواریت باشد چه تلخ است !

چهار سال گذشته ، که اگر زمان رفتن بود برای هر ثانیه اش هم آرزو و التماس های فراوان داشتی !

سه سال تلاش کردم و در اصل او تلاش کرد ، همچون پدری دلسوز و مانند مادری مهربان که مرا به واسطه دوست داشتن عمیق به آنچه خود می خواهم نجاتم دهد ،ولی افسوس که اگر قطره بر سنگ هم اثر می کرد ، من امروز دیگری بودم !

پس چگونه مستحق سالها آتش نخواهم بود که آتش هم دگرگون کننده من نخواهدشد !

غم

ensanamarezoost — Thu, 13 Jul 2006 11:34:18 GMT

از رسول اکرم (ص) :

وقتی بنده ای در اطاعت کوتاهی کند ،

خداوند او را به غم مبتلا می کند .

دنیا

ensanamarezoost — Sat, 01 Jul 2006 18:36:18 GMT

همیشه سایه این شعر در ذهنم هست ، ولی نه شاعرش رو می دونم و نه دقیقا اینکه که شعرش همین باشه ؛ اما از یه چیزی مطمئنم . اون اینکه ، مفهومش همینه که می نویسم :

دنیا چو حبابی است ، ولیکن چه حباب

نی بر سر آب ، بلکه بر روی سراب

وان یک چه سرابی است ، سرابی که بینند به خواب

وان نیز چه خوابی است ، خواب مستان خراب

حق

ensanamarezoost — Thu, 15 Jun 2006 12:14:19 GMT

حق کلمه ای وزین و گرانبهاست

و هر قدر زننده و تلخ باشد به نتیجه شیرین و دلپذیرش می ارزد

حضرت علی (ع)

آرامش

ensanamarezoost — Thu, 08 Jun 2006 16:54:18 GMT

امام علي (عليه السلام) :

هرگاه ديدي

خداي سبحان تو را با نام خود آرامش مي بخشد

پس بدان ، تو را دوست دارد .

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود :

ensanamarezoost — Sun, 04 Jun 2006 06:14:18 GMT

گذر زمان انسان هايي رو در هر عصر و زماني براي زيستن و سپس رفتن داشته ولي از اين انسان ها ، آدم هايي بودند که نه تنهاي دنياي خود بلکه دنياي ملتي رو تغيير دادند .

عظمت تغيير ملت ها از اونجايي برام روشن ميشه ، که بسيار بسيار ديده ام و در خودم هم نظر کردم و ديدم که تغيير يک انسان چقدر سخت و مشکله و صد البته هميشگي کردن يک تغيير مثبت چقدر سختتر است .

هميشه تاريخ در مورد آدم ها قضاوت کلي و جزيي مي کنه :

- قضاوت جزيي يعني بررسي جزء به جزء اتفاق هايي که در زمان اونها به وقوع پيوسته و از اون اتفاق ها اونهايي که عاملش اون فرد بوده بيشتر مورد مداقه قرار ميگيره .

بسياري از اين اعمال در تاريخ گم ميشه و مقداريش هم مي ماند تا جزييات کارهاي اون شخصيت در يادها بماند ، چرا که اين جزييات است که عمق وجود اون فرد رو برامون آشکار مي کنه .

- قضاوت کلي يعني بررسي کليات و حرکت هاي بزرگ اون آدم ها

به طور مثال : آنچه که ما در تاريخ از شيخ صفي الدين اردبيلي خونديم اين نبوده که چي خورده يا چي پوشيده ، با چند نفر جنگيده و چه ... چه ... بلکه آنچه ما مي دانيم که موسس و منتشر کننده اصلي مذهب شيعه در ايران ايشون بوده و همينه که مورد خشم و بغض يا لطف و مرحمت آيندگان قرار ميگيره .

روح الله خميني (ره) ملتي رو تغيير داد به سمتي که هدفش بود و بسياريشون آمدند و اينهايي که آمده بودند ، اونقدري شدند که آمريکا و انگليس و سرباز حرف گوش کن اونها هم از پسشون برنيومد ، ملتي که به طور معمول دنبال کار خودشون هم نميروند! ، باور اين مساله براي خيلي هاي مشکله ولي اتفاقيه که افتاده .

ملتي که خيلي از جوون هاش دم در کاوارها و ميخونه ها بودند و عزتشون به تن خال کوبي شدشون بود ، يه دفعه به جاي رسيدن که دوست داشتن برن براي هدفشون بميرند(به همين راحتي) ، اونهم يه جوري که نکنه بعد مردن ، وقت تو قبر گذاشتنشون کسي ببينه رو تنشون خالي کوبي هست !

بعضي ها از روي کم آوردن و دق و غصه اي که نمي دونم از کجاست هي سقراط و افلاطون رو بالا و پايين مي کنند که بگن بابا اين طوري نبود ولي نميدونم چرا گوش تاريخ بدهکار اين حرفا نيست و داد و فريادهاي اين آدم ها مثل دود سيگاريه که تو هوا گم ميشه و کسي بهش توجه نمي کنه .

تاريخ ورق خواهد خورد و همه به ياد مي آورند که تو صفحه قبلي ، کسي بود که تاريخ رو يه جوري رقم زده بود که قرن ها بود که کسي تا آن موقع نتونسته ، اون طوري رقمش بزنه .

اون آمد و رفت و ما چه ديده باشيم ، چه چشم هامون رو بسته باشيم ، عبورش رو تماشا کرديم .

بي خبري

ensanamarezoost — Fri, 26 May 2006 04:58:18 GMT

مستان خرابات ز خود بي خبرند * جمع اند و از بوي گل پراکنده ترند

اي زاهد خودپرست با ما منشين * مستان دگرند و خودپرستان دگرند

"رهي معيري"

واقعيت گفتگو در دنياي مجاز :

ensanamarezoost — Fri, 26 May 2006 04:55:18 GMT

هر موقع اينجا (دنياي مجاز) ميآم ، آنقدر نوشته ها و آدم هاي نازيبا مي بينم که اگر شاعر هم باشي ذوقت کور ميشه ، چه برسه به اينکه يک آدم معمولي باشي .

البته نه اينکه شاعر باشم ، بلکه واقعا در حالت عصبانيت نمي شود مطلب مورد نظرم را بنويسم .

حرف زشت هم که نه خواندن دارد ، نه نوشتن ، پس نوشته نشود بهتر است تا ديگران هم که عبوري از اينجا مي گذرند ، مثل خودم که جاهاي ديگر سر مي زنم عصبي نشوند .

*****=====*****

يک روزي در اتاق گفتگويي (پال تالک) بحث سياسي پيش آمده بود و متکلم از استدلال هاي خيلي بچگانه استفاده مي کرد .

کسي از همان دسته و گروه که آدم پخته اي بود (وقتي نوبتش رسيد) فرد متکلم قبلي را از بيان استدلال هاي غيرمنطقي پرهيز داد ، تا اينگونه بيان ها اپوزيسيونشان را تضعيف نکنند .

جالب اينجا بود که بعدها همچنان همان روند ادامه داشت و تغيير در آن ايجاد نشد .

الان که به گذشته فکر مي کنم ، متوجه مي شوم که هر دو درست عمل مي کردند !؟

دومي درست مي گفت : چون حرف بچه گانه که استدلال منطقي نمي شود .

اولي درست مي گفت : چون بيشتر فضاي چت و دنياي مجازي را بچه استدلال ها پر کرده اند ، پس براي پر کردن همين اذهان ، بايد استدلال بچه گانه داشت !

*****=====*****

همه واقعيت گفتگو و گفتمان دنياي مجازي اين نيست . بلکه بيشتر اين دنيا همين حالت را دارد و کاري هم نمي شود انجام داد .

"شاهد مثال" گفته ام ، مرور اين دنياي مجاز است .

بازي زندگي :

ensanamarezoost — Fri, 26 May 2006 02:59:18 GMT

سايه ها و خاک : (جاي ما در پايين کداميک از اين سايه هاست)

واقعا زندگي جالبه و صد البته انسان هاي درون اون جالب ترند ، همه عين ماش و عدس عناصري مثل هم هستند ، ولي در عمل مي بيني چقدر عجيب خودشون و از اون عجيب تر ديگران رو ،نگاه مي کنند .

چقدر خنده داره افتخار به موضوعي که افتخار نداره .

بابا خبري نيست ، انسان در زيبايي متناسب هست ، ولي زيباترين نيستند ، بسيار زيباتر از ماها هست ؛ خدا ما رو متعادل آفريده ولي ماها عين مورچه هاي کارگر هستيم ، براي هدفي آمديم و چه با خبر باشيم و يا نباشيم ، زندگي مثل کاروان بدون زنگ و جرس مي گذرد و کار به آخر مي رسد ، بايد به فکر هدف بود .

در آخر کار مي فهميم که بسيار بسيار از آن کارهاي که براشون تلاش کرديم و شب و روز ، فکر و ذهنمون رو صرفشون کرديم هايهويي و بازي و هوسي نبوده ، ولي حيف که اون موقعه ديگه ديره ، ديره ، دير .

بعد هم رخت مي بنديم و مي رويم از اين دنيا و مثل سنگ قبرهاي هزار هزار خواهيم شد که سالي هم کسي ازشون نمي پرسه مگر مورچه يا غباري

و انسان ها درون قبرها فرياد مي زنند که بابا ماها هم به خدا انسان بوديم ، دل داشتيم ، کس و کاري برامون بود ، روزگاري دور و برمان شلوغ بود ، چرا الان ديگه هيچ خبري نيست !

افسوس که ديگه اين فريادها ديره ، ديره ، دير .

شعر از پروين اعتصامي :

عدسي وقت پختن ، از ماشي * روي پيچيد و گفت اين چه کسي است

ماش خنديد و گفت غره مشو * زآنکه چون من فزون و چون تو بسي است

هر چه را ميپزند ، خواهد پخت * چه تفاوت که ماش يا عدسي است

جز تو در ديگ ، هر چه ريخته اند * تو گمان مي کني که خار و خسي است

زحمت من براي مقصودي است * جست و خيز تو بهر ملتمسي است

کارگر هرکه هست محترمست * هر کسي در ديار خويش کسي است

فرصت از دست مي رود ، هشدار * عمر چون کاروان بي جرسي است

هر پري را هواي پروازي است * گر پر باز و گر پر مگسي است

جز حقيقت ، هرچه آنچه مي گوييم * هايهويي و بازي و هوسي است

چه توان کرد ! اندرين دريا * دست و پا مي زنم تا نفسي است

نه تو را بر فراز ، نيرويي است * نه مرا بر خلاص ، دسترسي است

همه را بار بر نهند به پشت * کس نپرسد که فاره يا فرسي است

گر که طاووس يا که گنجشکي * عاقبت رمز دامي و قفسي است